NJERËZ TE MËDHENJ MBROJTËN PEJGAMBERIN, ALEJHI SELAM!

 

Fevzije El Halivijj

 

Duart kriminele çifute ende vazhdojnë ta kontrollojnë boten e mediave te mëdha, duke mos kursyer asfare mundi për tu tallur dhe për ta përqeshur Pejgamberin, Alejhi selam, si dhe për t'i deformuar botëkuptimet islame. Ne krye te këtyre mediave te mëdha, qëndron gazeta birtaneze "Times", e cila, pasi është blere nga milioneri çifut Robert Merduh, është shndërruar ne gazete çifute te vërtete. Një status te tille e ka fituar edhe simotra e saj "Sunday Times", pastaj revista javore "Week End", e cila është veçuar me karikaturat, me te cilat përqesh arabet muslimanë ne Londër duke i prezantuar ata ne format me trishtuese.

"New York Times" radhitet nder gazetat me te njohura amerikane, pas se cilës vie "Washington Post" dhe "News Week". Te paren e ka blere çifuti Oldiv Woosh. "Washington Posti"-i, konsiderohet si gazeta e dyte, e cila iu është nënshtruar regjimit sionist, ndërsa gazeta e trete, vetëm gjate vitit 1981 kishte arritur shifrën e kopjeve te shitura ne 4.5 milion.

Masakra mediale e çifuteve ne boten franceze kishte arritur aq shume saqë për punimet e mendimtarit te njohur Rozhe Garodit, ne te kaluarën (para se te behej musliman), garonin shtëpitë botuese, ndërsa tani nuk gjen shtëpi, e cila do ta marrë përsipër librin e tij: "Ne mes legjendes cioniste dhe politikes izraelite", te cilin e ka shkruar pasi qe është kthyer ne Islam.

Bazuar ne këtë influence, e cila shkakton shqetësime dhe dhimbje ne shpirtrat e besimtareve, te cilët kërkojnë krenarinë për Allahun, subhanehu ve teala, dhe te dërguarin e Tij, kundërvënia kësaj kurtheje iu formua nga pozita, personalitete dhe figura te mëdha. Me këtë gjë, Allahu, subhanehu ve teala, kishte lëvduar muhaxhiret (migruesit e pare): لِلْفُقَرَاء الْمُهَاجِرِينَ الَّذِينَ أُخْرِجُوا مِن دِيارِهِمْ وَأَمْوَالِهِمْ يَبْتَغُونَ فَضْلًا مِّنَ اللَّهِ وَرِضْوَانًا وَيَنصُرُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ أُوْلَئِكَ هُمُ الصَّادِقُونَ (Ajo pronë) U takon muhaxhirëve të varfër, të cilët u dëbuan prej shtëpive të tyre dhe prej pasurisë së tyre, duke kërkuar mirësinë dhe kënaqësinë prej All-llahut, dhe që ndihmojnë All-llahun dhe të dërguarin e Tij, të tillët janë ata të sinqertit". (Hashr, 8) dhe kështu Pejgamberi, Alejhi selam, u përkrah me gjuhe e dhembe, me fjale e me vepra, u përkrah dhe mbrojt ne personalitetin, qenien, nderin dhe lirinë e tij, duke përulur armiqtë dhe ziliqaret e tij dhe duke i dhënë pejgamberllekut pozitën e tij pa asnjë shpifje, përgojim apo përflisje.

Dijetaret janë unike për mbytjen e atij qe shanë, fyen apo përshkruan me ndonjë te mete Pejgamberin, Alejhi selam, ne nderin apo fenë e tij. Dispozita për atë qe bie ne këtë mëkat është mbytja pa rasti shansi për pendim, sepse ai ka fyer te dërguarin e Allahut, subhanehu ve teala, gjë qe automatikisht përcakton mbytjen e tij nëse është musliman apo largimin e sigurisë islame prej tij nëse është jomusliman por është nen ruajtjen e shtetit islam. (Ed Delil Esh Shafii, Ibni Tagrijj Beredijj, 1/45)

Sulltanë dhe mbretër te ndryshëm e patën marrë përsipër mbrojtjen e Pejgamberit, Alejhi selam, si Salahuddin El Ejjubi, i cili ishte zotuar ta mbyste Arnatin, udhëheqësin e një komploti apo tradhtie kundër muslimaneve. Salahuddin e robëroi dhe shkaku i drejtpërdrejtë për këtë ishte se ai, gjate periudhës se marrëveshjes për armëpushim, kishte kaluar pranë një grupi muslimanesh ne Egjipt, te cilët i kishte tradhtuar. Ia përmendën marrëveshjen e paqes por ai, përveç qe nuk e përfilli, shau dhe fyeu Pejgamberin, Alejhi selam, si dhe i mbyti. Salahuddin i tuboi mbretërit dhe kur prezantoi Arnati, Salahuddin the ne vete: Sot unë do ta mbroj Muhammedin, Alejhi selam prej teje!!! Ia ofroi shansin te behej musliman por ai refuzoi keshtuqe Salahuddini e mbyti duke i rene me thike ne qafe.

Mbret Kamil, mbret i Egjiptit, kur kishte rrethuar qytetin Damjat, kishte mësuar se ne te ishte një pabesimtar, i cili nuk ndalej se shari dhe fyeri Pejgamberin, Alejhi selam, duke e bere një gjë te tille haptazi nga pozita e tyre. Kjo gjë tashme ishte bere serioze dhe sikur ishte bere tradite apo përditshmëri e tij. Kur ndodhi beteja dhe fituan muslimanet, ky pabesimtar u gjend ne mesin e robërve apo pengjeve te luftës. E lajmëruan mbretin për këtë gjë, i cili vendosi ta dërgonte ne Medinën e Ndritur, qe te ekzekutohej atje, ne atë vend te shenjte. Kur mbërriti atje, populli u lajmërua për gjendjen e tij keshtuqe iu vërsulën me shpata!!

Harun Err Rreshidi, bazuar ne atë, qe transmeton dijetari Ebu Muavije Ed Dariri, se ai sa here qe lexonte thënie profetike para Harunit, ai çdoherë nderonte pejgamberin duke thënë: Sal-la Allahu Ala Sejjidi Ve Mevlaje (Allahu e mëshiroftë zotëriun tim). Një dite ceka hadithin: " التقىآدم وموسى Janë takuar Ademi dhe Musai!". Xhaxhai i tij tha: Ku janë takuar? (siç duket ne mënyrë ironike dhe përqeshëse). U hidhërua Haruni dhe i tha: Kush ta ka bere këtë pyetje ty?, pastaj urdhëroi dhe u burgos. Shkova tek ai ne burg ndërsa ai mu betua serizosht se atë nuk e kishte dëgjuar prej askujt dhe as qe kishte ndodhur mes tij dhe dikujt tjetër bisede për këtë. Shkova dhe e lajmërova për këtë Harunin ndërsa ai urdhëroi te lirohej. Me tha Haruni: Mendova se këtë pyetje ia kane bere ca ateist dhe e burgosa qe te me tregoje për ta e t'i mbysë te gjithë sipas ligjit.

Shejhu Ahmed Shakir, Allahu e mëshiroftë, rrëfen për një ligjërues egjiptian, i cili kishte qene me te vërtetë orator i madh. Ky ligjërues, ne ligjëratën e se premtes, kishte dashur ta lëvdonte një udhëheqës, i cili e kishte nderuar Taha Husejnin e kishte thënë ne ligjëratën e tij: "جاءه الأعمى فما عبس بوجهه وما تولى! I erdhi i verbëri, ndërsa ai as nuk iu mërrol e as nuk ia ktheu shpinën"^([1]). Pasi qe e kreu namazin, Shejhu Muhammed Shakir, babai i Ahmedit, u ngrit ne këmbë dhe shpalli se namazi i tyre ishte i pavlefshëm dhe se duhej ta përsërisnin prape për shkak se ligjëruesi kishte rene ne pabesim sepse kishte share Pejgamberin, Alejhi selam. Ahmed Shakiri rrëfen ne "Kelimetul Hakk": Allahu, para se ta ndëshkojë këtë kriminel ne boten tjetër, e ndëshkoi edhe ne dunja. Betohem ne Allahun! Pas disa vitesh e kam pare me sytë e mi te poshtëruar dhe nënçmuar pasi qe me pare ishte i ngritur dhe ne pozite, për shkak te respektit qe gëzonte tek burrështetasit. E kam pare te nënçmuar dhe përbuzur duke shërbyer tek dera e një xhamie prej xhamive te Kajros për renditjen dhe ruajtjen e këpucëve. U turpërova te me shihte sepse e njihja dhe me njihte; jo si mëshirë për te, sepse nuk kishte vend mëshire e as gëzimi për te keqen e tij, ngase njeriu i ndershëm ngritet nga gëzimi i tjerëve për fatkeqësinë e tij, porse ne këtë gjest timin pashe këshillë dhe urtësi".

Prej gjerave pozitive, te cilat përmendën ne historinë e mbretit saudit, Fejsal, ne mbrojtjen dhe përkrahjen e Pejgamberit, Alejhi selam, dhe fesë ne përgjithësi, duke shpërberë kurthet dhe dredhitë e armiqve te fesë, është edhe rasti, te cilin e rrëfen Dr. Tekijjuddin El Hilali. Thotë: "Para disa vitesh isha duke qëndruar ne Paris tek një vëlla dhe pata dëgjuar se mjeku i njohur Moris Bukai kishte shkruar një libër, ne te cilin kishte sqaruar se i vetmi libër, te cilin një mendimtar dhe dijetar bashkëkohor mund ta besoj si te vërtetë pas asnjë shtim apo mangësi është Kur'ani Kerim. Pata dëshirë ta vizitoja dhe ta dija shkakun se perse kishte vendosur ta mbronte librin e Allahut, subhanehu ve teala. Erdhi menjëherë…

I thashë: Zotëri! A ke mundësi te na tregosh arsyen e shkrimit te këtij libri: "Tevrati, Inxhili dhe Kur'ani ne Shkencen Bashkekohore"?

Tha: Unë isha prej armiqve me te mëdhenj te Islamit dhe Muhammedit, Alejhi selam. Sa here qe me vinte ndonjë pacient musliman për kurim apo operim, e operoja dhe shërohej. I pyesja: Çfarë thua për Kur'anin? A është fjale e Zotit shpallur Muhammedit apo Muhammedi e ka thënë atë ndërsa ia ma mveshur Zotit? Te gjithë me përgjigjeshin: "Ai është prej Zotit dhe se Muhamedi është i sinqerte (ne kumtimin e tij)". Iu thoja: "Unë mendoj se nuk është prej Zotit dhe se Muhammedi nuk është i sinqerte ne këtë" ndërsa ata heshtnin. Kaloi kohe duke iu bere unë pyetje te tilla pacienteve derisa me erdhi mbreti Fejsal Bin Abduz Aziz, mbret i Arabisë Saudite. E operova dhe u shërua. Edhe këtij nuk harrova t'ia beja pyetjen e zakonshme.

Mu përgjigj: "Kur'ani Kerim është i vërtetë ndërsa Muhammedi, Alejhi selam është i sinqerte".  Thashë: Unë nuk besoj ne sinqeritetin e tij?

Tha: A e ke lexuar Kur'anin?

Thashë: Po, madje disa here!

Tha: A e ke lexuar ne gjuhen e tij apo ne tjetër gjuhe (te përkthyer)?

Thashë: Te përkthyer.

Tha: Atëherë ti je duke e pasuar përkthyesin dhe pasuesi nuk ka dituri derisa ta shikoj esencës (burimin) e sendit, qe e pason. Ai e ka informuar për diç ndërsa pasuesi i ka zënë bese, derisa përkthyesi mund te gaboje dhe shtrembërojë domethëniet me qellim. Me kërkoi ta mësoja gjuhen arabe, ta lexoja me pas Kur'anin me shprese se besëtytnia ime do te ndryshohej dhe do te shndërrohej ne besim te vërtetë.

Tha: U çudita nga përgjigja e tij dhe i thashë: Askush deri me tani nuk me ka dhënë përgjigje sikurse ti. E vera dorën time mbi dorën e tij dhe ia dhashë besën qe te mos flasë me për Kur'anin dhe as për Muhammedin derisa ta mësoj gjuhen arabe, ta lexoj Kur'anin ne gjuhen e tij si dhe te thellohem ne studimin e tij, ne mënyrë qe te vie me një rezultat te vërtetimit apo përgënjeshtrimit te tij! Po këtë dite shkova ne universitetin e madh ne Paris, ne departamentin e gjuhës arabe dhe u dakordova me një mësues qe te me vinte ne shtëpi me pagese për çdo dite, përveç te dielave, dhe te ma mësonte gjuhen arabe. Vazhdova kështu 2 vite te plota duke mësuar 730 mësime. E lexova Kur'anin me përkushtim dhe gjeta se ai ishte libri i vetëm, i cili e detyron mendimtarin e kohës moderne te besoj se është prej Zotit' nuk ka asgjë mangu dhe asgjë shtese, ndërsa sa i përket Tevratit dhe katër ungjijve, ne to ka te pavërteta te shumta, te cilat mendimtari modern nuk mund t'i besoj".

Sa mbretër te mire qe ishin! Ata ishin mbretër te vërtetë…siç ka thënë Ibni Mubareku:  

الله يدفع بالسلطان معضلة *** عن ديننا رحمة منه ورضوانا

لولا الأئمة لم تأمن لنا سبل *** وكان أضعفنا نهباً لأقوانا

Allahu me mbret largon problemet

nga feja jone, si mëshirë prej tij dhe kënaqësi

Po te mos ishin prijësit, nuk do te kishte rruge te sigurta për ne

dhe se me i dobëti prej nesh do te ishte plaçke e me te fortit tone

 

Marrë nga: http://www.islamway.com/

Përshtati ne shqip: Sedat Gani Islami

7-2-2006, e marte

Brunei Darussalam