T'IA KESH FRIKËN ALLAHUT KUDO QË TË JESH!

Ebu Dherr Xhundub Bin Xhenade dhe Ebu Abdurrahman Muadh Bin Xhebel transmetojnë se Pejgamberi ka thënë: " اتق الله حيثما كنت، وأتبع السيئة الحسنة تمحها ، وخالق الناس بخلق حسن T'ia kesh frikën Allahut kudo që të jesh! Që ta shlyesh të keqën pasoje me një të mirë dhe shoqëroji njerëzit me moral të mirë". (Transmeton Tirmidhiu, i cili thotë: Hadith hasen-i mire)

Koment

Devotshmëria është anije e shpëtimit dhe çelës i çdo të mire. Si jo kur ajo është synimi dhe qëllimi më i lartë i adhurimit. Devotshmëria është llogaritje e përhershme e shpirtit, dro e vazhdueshme prej Allahut, vërejtje nga valët e epsheve dhe dyshimeve, të cilat pengojnë udhëtaret në rrugën e Zotit të tyre; është frike nga Allahu, është veprim sipas Kur'anit, pajtim me pakice dhe përgatitje për ditën e udhëtimit-vdekjen.

Nisur nga këtu, devotshmëria ishte këshilla dhe porosia e Allahut për të parët dhe të fundit e krijesave të Tij. Thotë Allahu: " ولقد وصينا الذين أوتوا الكتاب من قبلكم وإياكم أن اتقوا الله Ne ju patëm sugjeruar atyre që iu pat dhënë libri para jush, e edhe juve që të keni frikë nga All-llahu". (Nisa, 131)

Devotshmëria poashtu ishte edhe porosia e Pejgamberit për tërë ummetin e tij, ishte porosi e të parëve tanë ndërmjet vete, kështuqë nuk ka asfarë çudie që Pejgamberi, alejhi selam, këshillën e vet drejtuar Muadhit dhe Ebu Dherrit ta fillojë me këtë shtyllë të artë.

Devotshmëria nuk është fjale për t'u thënë, moto për t'u ngritur, por është program jete, me te cilin besimtari ngritët nga kënaqësitë kalimtare të dunjase ne mejdanin e adhurimit, duke u larguar kështu nga mëkatet dhe pengesat ne rrugën e tij (për adhurim). Ubej Bin Ka'bi kur ishte pyetur për devotshmërinë e kishte kristalizuar domethënien dhe botëkuptimin e saj. Me qarte kishte thënë: "A ke trasuar ndonjë rruge me ferra? Tha (pyetësi): Po. Tha: Çfarë bere? Tha: Kur kam pare ferrat iu jam shmangur, i kam kaluar ose kam rene ne to. Tha: Kjo është devotshmëria”. Kjo kishte nxitur Ibni Mu'tezzin, poet, ta vente ne vargjet e tij poetike këtë domethënie, ku kishte thënë:

خل الذنوب صغيـــرها وكبيــرها ذاك التقـى

واصنع كمـــاش فوق أر ض الشوك يحذر ما يرى

لا تحقـــرن صغيــرة إن الجبـال من الحصى

Lëri mëkatet, të voglat

dhe te mëdhatë, sepse kjo është devotshmëria

Vepro sikur ai qe shkel mbi token me ferra

Behet i kujdesshëm nga ajo qe shef

Mos i injoro mëkatet e vogla

Sepse kodra është formuar nga gurë te vegjël

Kulmi i devotshmërisë është te braktise njeriut disa gjera te lejuara ne mënyrë qe te mos bie ne gjera te ndaluara. Argument për këtë merret thënia e Muhammedit, alejhi selam: "فمن اتقى الشبهات ، فقد استبرأ لدينه وعرضه Ai qe ruhet nga dyshimet, veç e ka ruajtur (pastruar, shfajësuar) fenë dhe nderin e tij". (Muslimi) Me kuptim te tillë devotshmërinë e komenton edhe Ebu Derdaja, i cili thotë: "Përkryeshmëri e devotshmërisë është që njeriu t'ia ketë friken Allahut, madje edhe në gjëra më të imta, duke braktisur kështu disa gjera te lejuara nga droja qe te mos jene te ndaluara, gjë, e cila behet pengese apo bllokade mes tij dhe haramit (ndalesës). Kjo për fatin sepse Allahu ua sqaroi robërve atë, që i shpie tek Ai e tha: " فمن يعمل مثقال ذرة خيرا يره ، ومن يعمل مثقال ذرة شرا يره Kush punoi ndonjë të mirë, që peshon sa grimca, atë do ta gjejë.99:8. Dhe kush punoi ndonjë të keqe, që peshon sa grimca, atë do ta gjejë". (Zelzele, 7-8), andaj mos përbuzë asgjë nga e mira qe ta besh dhe asgjë nga e keqja, që t'i shmangesh".

Në thënien e Pejgamberit, alejhi selam: " اتق الله حيثما كنتT'ia kesh frikën Allahut kudo që të jesh!" ka vërejtje që besimtari çdoherë te pajiset me devotshmëri, duke u nisur kështu nga dituria e tij se Allahu e vëzhgon çdoherë; në vetmi e në shoqëri. Në këtë pjese te hadithit aludohet ne devotshmërinë e vërtetë, se ajo është droja nga Allahu ne vetmi dhe shoqëri, duke mos u kushtëzuar kjo me asgjë. Kush (shtiret se) ia ka friken Allahut para njerëzve, ai nuk është i devotshëm. Allahu ne lidhje me robërit e Tij besimtare thote: " من خشي الرحمن بالغيب وجاء بقلب منيب ادخلوها بسلام ذلك يوم الخلودPër secilin që i është frikësuar Zotit pa e parë dhe ka qenë i kthyer te Ai me zemër të sinqertë. 50:34. (U thuhet) Hyni në të të shpëtuar, se kjo është dita e përjetshme". (Kaf, 33-34)

Ndodhe qe dikush te mendoje se i devotshmi është i ruajtur nga gabimet, por kjo është vet gabim, sepse edhe te devotshmin ndodhe ta kaploje pakujdesia keshtuqe bie ne mëkat. Kjo është natyrshmëri e njerëzve, porse i devotshmi ne këtë rast, dallon nga të tjerët me shpejtim ne pendim dhe kërkim falje tek Zoti i tij. Nuk mjafton vetëm me kaq porse pendimin e pason me vizitimin e mejdaneve te adhurimit dhe shpeshtim te veprave te mira ashtu siç na ka urdhëruar Allahu: " وأقم الصلاة طرفي النهار وزلفا من الليل إن الحسنات يذهبن السيئات ذلك ذكرى للذاكرين Dhe fale namazin në dy skajet e ditës, e edhe në orët e afërta (me ditën) të natës. S’ka dyshim se veprat e mira i shlyejnë ato të këqijat. Kjo është një këshillë për ata që pranojnë këshillat". (Hud, 114) Nisur nga këtu, Pejgamberi tha: " وأتبع السيئة الحسنة تمحهاTë keqen pasoje me të mirë do ta shlyesh".

Nëse devotshmëria është lidhje e njeriut me Zotin e tij, ajo poashtu është edhe bamirësi njerëzimit, sjellje dhe trajtim te mire atyre dhe dhënien e te drejtës çdokujt qe e meriton. Ja kështu na zbulohen solidarizimi dhe përputhja ne vlerat besimore, sepse morali i mirë është drite e devotshmërisë dhe dege prej degëve te tij.

Vlerat e larta morale kane pozite te lakmueshme ne fenë tone; ato rëndojnë peshoren e veprave te mira te njeriut ne Ditën e Llogarisë, me to arrihet grada e agjëruesve dhe falësve, janë shkak prej shkaqeve te hyrjes ne Xhennet. Pejgamberi alejhi selam kur u pyet se cilat jane veprat qe me se shumti i fusin njerëzit ne Xhennet, tha: " تقوى الله ، وحسن الخلق Devotshmëria dhe morali i mirë". (Ahmedi)

Nëse kemi arritur ta kuptojmë këtë, atëherë do ta kemi me lehte njohjen e mjeteve, te cilat na mundësojnë stolisjen me moral te mire. Prej atyre mjeteve veçojmë:

§ Studimi i jetepershkrimit te Muhammedit, alejhi selam dhe pejgambereve tjerë. Si jo kur ata ishin njerëzit me moral me te mire dhe me te edukuarit. Nëse muslimani dëshiron te zbukurohet me durim, atëherë e përkujton tregimin e Jusufit, alejhi selam. Nëse dëshiron te zbukurohet me butësi, atëherë shikon ne butësinë e Muhammedit, alejhi selam, dhe kështu, sa herë që ndien nevoje për diç, vjele fruta nga morali i pejgamebreve, alejhim selam dhe mëson nga jetëpërshkrimi i tyre i pastër.

Për fund themi se nga ky hadith mësuam domethëniet dhe gjendjet e devotshmërisë, sikurse që mësuam se Islami pranon nga mëkatari pendimin dhe nuk e përzë atë nga mëshira e Zotit. Poashtu na u zbuluan edhe ca mësime dhe vlera te moralit te mire keshtuqe nuk na mbetet tjetër përveçse t'i zbatojmë këtë tri porosi duke e lutur Allahun qe të na bëjë nga robërit e Tij të sinqertë!!!

Marrë nga: www.islamweb.net

Përshtati ne shqip: Sedat Gani Islami

4/3/2006, e shtunë

Brunei Darussalam