ISRAJA DHE MIRAXHI
Falënderimi i takon Allahut të Lavdishëm,
qe barti robin e Tij nga Meka ne Kuds, e prej aty për në mbi shtate pale qiej,
ndërsa përshëndetjet qofshin mbi zotëriun e njerëzimit, Muhammedin, imamin e te
gjithë pejgamberëve dhe vulën e tyre.
Israja dhe Miraxhi janë një ndodhi, e cila
ne faqe e historisë islame shënon një ngadhënjim shpirtëror te Muhammedit,
alejhi’s salatu ve’s selam, një fitore te madhe për muslimanët, si dhe fillimin
e një riti te madh ne Islam, i cili pastron njeriun nga mëkatet ashtu sikurse
uji pastron njollat e ndyrësirës nga rroba. Ai rit është
namazi.
Thotë Allahu:
“ÓõÈúÍóÇäó ÇáøóÐöí ÃóÓúÑóì ÈöÚóÈúÏöåö
áóíúáðÇ ãöäó ÇáúãóÓúÌöÏö ÇáúÍóÑóÇãö Åöáóì ÇáúãóÓúÌöÏö ÇáúÃóÞúÕóì ÇáøóÐöí
ÈóÇÑóßúäóÇ Íóæúáóåõ áöäõÑöíóåõ ãöäú ÂóíóÇÊöäóÇ Åöäøóåõ åõæó ÇáÓøóãöíÚõ
ÇáúÈóÕöíÑõ
Pa të meta është
Lartmadhëria e Atij që robin e Vet e kaloi në një pjesë të natës prej Mesxhidi
Haramit (prej Qabes) gjer në Mesxhidi Aksa
(Bejti Mukaddes), rrethinën e të cilës Ne e kemi bekuar, (ia bëmë
këtë udhëtim) për t'ia treguar atij disa nga argumentet Tona. Vërtet, Ai
është dëgjuesi (i fjalëve të Muhammedit), pamësi (i punëve të
Muhammedit)”. (Isra,
1)
Po ashtu thote:
“æóåõæó ÈöÇáúÃõÝõÞö ÇáúÃóÚúáóì (7)
Ëõãøó ÏóäóÇ ÝóÊóÏóáøóì (8) ÝóßóÇäó ÞóÇÈó ÞóæúÓóíúäö Ãóæú ÃóÏúäóì (9) ÝóÃóæúÍóì
Åöáóì ÚóÈúÏöåö ãóÇ ÃóæúÍóì (10) ãóÇ ßóÐóÈó ÇáúÝõÄóÇÏõ ãóÇ ÑóÃóì (11)
ÃóÝóÊõãóÇÑõæäóåõ Úóáóì ãóÇ íóÑóì (12) æóáóÞóÏú ÑóÂóåõ äóÒúáóÉð ÃõÎúÑóì (13)
ÚöäúÏó ÓöÏúÑóÉö ÇáúãõäúÊóåóì (14) ÚöäúÏóåóÇ ÌóäøóÉõ ÇáúãóÃúæóì (15) ÅöÐú íóÛúÔóì
ÇáÓøöÏúÑóÉó ãóÇ íóÛúÔóì (16) ãóÇ ÒóÇÛó ÇáúÈóÕóÑõ æóãóÇ ØóÛóì (17) áóÞóÏú ÑóÃóì
ãöäú ÂóíóÇÊö ÑóÈøöåö ÇáúßõÈúÑóì
Dhe ai (Xhibrili) ishte në
horizontin e lartë (nga lindja).
8. Pastaj u lëshua dhe iu
afrua.
9. E ishte afër sa dy harqe
(dy
kutë) apo edhe më afër.
10. Dhe i shpalli robit të
Tij atë që ia shpalli.
11. Zemra nuk mohoi atë që
pa (me
sy).
12. A po i bëni polemikë
atij për atë që ka parë?
13. Atë (Xhibrilin) e ka parë edhe
herën tjetër.
14. (E ka parë) tek Sidretul
Munteha.
15. Që pranë saj është
xhennetul Me'va (kopsht strehimi
i...)
16. Atëherë kur Sidrën e
mbuloi çka e mbuloi.
17. Shikimi
(i
Muhammedit) as nuk lakoi e as nuk tejkaloi.
18. Ai (Muhammedi) vërtet, pa
disa nga shenjat më të mëdha të Zotit të vet”. (Nexhm, 7-18)
Ajeti i pare flet për Isranë, ndërsa
ajetet tjera flasin per Miraxhin.
Çka d.t.th Isra e çka
Miraxh?
Isra, sipas asaj qe thonë gjuhëtarët, d.t.th.: udhëtim
natën, respektivisht, ta bartesh vikend gjate natës prej një vendi ne
tjetrin.
Miraxhi, sipas asaj qe rrëfen Ibni Haxheri, është
ngjitëse, shkalle, me një shkalle nga argjendi dhe një nga ari. Miraxhi nuk
është kryer me burak. Udhëtimi i Burakut është ndalur ne Kuds.
Përshkrimi i Israsë dhe Miraxhit.
Israja dhe Miraxhi ne
Kur’an janë përmendur ne mënyrë te përgjithshme derisa ne sunnet janë sqaruar ne
detaje. Janë transmetuar hadithe nga 25 sahabij te mëdhenj, te cilat arrijnë
gradën e tevaturit, mënyrës me te sakte te bartjes sa haditheve.
Ata që transmetuan keto hadithe prej
sahateve ishin: Enes b. Malik, Omer b. Hattab, Aliu, Ibni Mes’udi, Ebu
Dherri, Malik b. Sa’sa’, Ebu Hurejre, Ebu Seid, Ibni Abbas, Sheddad b. Evs, Ubej
b. Ka’b, Abdurrahman b. Kuredh, Ebu Habbe (ÃÈæ ÍÈÉ), Ebu Lejla El Ensariu, Abdullah b. Amr, Xhabiri, Hudhejfe,
Burejde, Ebu Ejjubi, Ebu Umame, Semure b. Xhundub, Ebu’l Hamra, Suhejb Err
Rrumi, Ummi Hani, Aishe dhe Esmaja, Allahu qofte i kënaqur me të
gjithë.
Meqë hadithet janë te shumta dhe me
versione te ndryshme, ne, në këtë punim, me emrin e Allahut të Lartësuar, do te
mjaftojmë me një transmetim, i cili është i cilësuar nder me te
saktit.
Transmeton Imam Muslimi nga Enesi se
Pejgamberi, alejhi’s salatu ve’s selam, ka thënë:
“ÃõÊöíÊõ ÈöÇáúÈõÑóÇÞö æóåõæó ÏóÇÈøóÉñ ÃóÈúíóÖõ Øóæöíáñ ÝóæúÞó ÇáúÍöãóÇÑö
æóÏõæäó ÇáúÈóÛúáö íóÖóÚõ ÍóÇÝöÑóåõ ÚöäúÏó ãõäúÊóåóì ØóÑúÝöåö ÞóÇáó ÝóÑóßöÈúÊõåõ
ÍóÊøóì ÃóÊóíúÊõ ÈóíúÊó ÇáúãóÞúÏöÓö ÞóÇáó ÝóÑóÈóØúÊõåõ ÈöÇáúÍóáúÞóÉö ÇáøóÊöí
íóÑúÈöØõ Èöåö ÇáúÃóäúÈöíóÇÁõ ÞóÇáó Ëõãøó ÏóÎóáúÊõ ÇáúãóÓúÌöÏó ÝóÕóáøóíúÊõ Ýöíåö
ÑóßúÚóÊóíúäö Ëõãøó ÎóÑóÌúÊõ ÝóÌóÇÁóäöí ÌöÈúÑöíáõ Úóáóíúåö ÇáÓøóáóÇã ÈöÅöäóÇÁò
ãöäú ÎóãúÑò æóÅöäóÇÁò ãöäú áóÈóäò ÝóÇÎúÊóÑúÊõ ÇááøóÈóäó ÝóÞóÇáó ÌöÈúÑöíáõ Õóáøóì
Çááøóåõ Úóáóíúåö æóÓóáøóãó ÇÎúÊóÑúÊó ÇáúÝöØúÑóÉó Ëõãøó ÚóÑóÌó ÈöäóÇ Åöáóì
ÇáÓøóãóÇÁö ÝóÇÓúÊóÝúÊóÍó ÌöÈúÑöíáõ ÝóÞöíáó ãóäú ÃóäúÊó ÞóÇáó ÌöÈúÑöíáõ Þöíáó
æóãóäú ãóÚóßó ÞóÇáó ãõÍóãøóÏñ Þöíáó æóÞóÏú ÈõÚöËó Åöáóíúåö ÞóÇáó ÞóÏú ÈõÚöËó
Åöáóíúåö ÝóÝõÊöÍó áóäóÇ ÝóÅöÐóÇ ÃóäóÇ ÈöÂÏóãó ÝóÑóÍøóÈó Èöí æóÏóÚóÇ áöí ÈöÎóíúÑò
Ëõãøó ÚóÑóÌó ÈöäóÇ Åöáóì ÇáÓøóãóÇÁö ÇáËøóÇäöíóÉö ÝóÇÓúÊóÝúÊóÍó ÌöÈúÑöíáõ
Úóáóíúåö ÇáÓøóáóÇã ÝóÞöíáó ãóäú ÃóäúÊó ÞóÇáó ÌöÈúÑöíáõ Þöíáó æóãóäú ãóÚóßó ÞóÇáó
ãõÍóãøóÏñ Þöíáó æóÞóÏú ÈõÚöËó Åöáóíúåö ÞóÇáó ÞóÏú ÈõÚöËó Åöáóíúåö ÝóÝõÊöÍó áóäóÇ
ÝóÅöÐóÇ ÃóäóÇ ÈöÇÈúäóíú ÇáúÎóÇáóÉö ÚöíÓóì ÇÈúäö ãóÑúíóãó æóíóÍúíóì Èúäö
ÒóßóÑöíøóÇÁó ÕóáóæóÇÊõ Çááøóåö ÚóáóíúåöãóÇ ÝóÑóÍøóÈóÇ æóÏóÚóæóÇ áöí ÈöÎóíúÑò
Ëõãøó ÚóÑóÌó Èöí Åöáóì ÇáÓøóãóÇÁö ÇáËøóÇáöËóÉö ÝóÇÓúÊóÝúÊóÍó ÌöÈúÑöíáõ ÝóÞöíáó
ãóäú ÃóäúÊó ÞóÇáó ÌöÈúÑöíáõ Þöíáó æóãóäú ãóÚóßó ÞóÇáó ãõÍóãøóÏñ Õóáøóì Çááøóåõ
Úóáóíúåö æóÓóáøóãó Þöíáó æóÞóÏú ÈõÚöËó Åöáóíúåö ÞóÇáó ÞóÏú ÈõÚöËó Åöáóíúåö
ÝóÝõÊöÍó áóäóÇ ÝóÅöÐóÇ ÃóäóÇ ÈöíõæÓõÝó Õóáøóì Çááøóåõ Úóáóíúåö æóÓóáøóãó ÅöÐóÇ
åõæó ÞóÏú ÃõÚúØöíó ÔóØúÑó ÇáúÍõÓúäö ÝóÑóÍøóÈó æóÏóÚóÇ áöí ÈöÎóíúÑò Ëõãøó ÚóÑóÌó
ÈöäóÇ Åöáóì ÇáÓøóãóÇÁö ÇáÑøóÇÈöÚóÉö ÝóÇÓúÊóÝúÊóÍó ÌöÈúÑöíáõ Úóáóíúåö ÇáÓøóáóÇã
Þöíáó ãóäú åóÐóÇ ÞóÇáó ÌöÈúÑöíáõ Þöíáó æóãóäú ãóÚóßó ÞóÇáó ãõÍóãøóÏñ ÞóÇáó
æóÞóÏú ÈõÚöËó Åöáóíúåö ÞóÇáó ÞóÏú ÈõÚöËó Åöáóíúåö ÝóÝõÊöÍó áóäóÇ ÝóÅöÐóÇ ÃóäóÇ
ÈöÅöÏúÑöíÓó ÝóÑóÍøóÈó æóÏóÚóÇ áöí ÈöÎóíúÑò ÞóÇáó Çááøóåõ ÚóÒøó
æóÌóáøó { æóÑóÝóÚúäóÇåõ ãóßóÇäðÇ ÚóáöíøðÇ } Ëõãøó ÚóÑóÌó
ÈöäóÇ Åöáóì ÇáÓøóãóÇÁö ÇáúÎóÇãöÓóÉö ÝóÇÓúÊóÝúÊóÍó ÌöÈúÑöíáõ Þöíáó ãóäú åóÐóÇ
ÞóÇáó ÌöÈúÑöíáõ Þöíáó æóãóäú ãóÚóßó ÞóÇáó ãõÍóãøóÏñ Þöíáó æóÞóÏú ÈõÚöËó Åöáóíúåö
ÞóÇáó ÞóÏú ÈõÚöËó Åöáóíúåö ÝóÝõÊöÍó áóäóÇ ÝóÅöÐóÇ ÃóäóÇ ÈöåóÇÑõæäó Õóáøóì
Çááøóåõ Úóáóíúåö æóÓóáøóãó ÝóÑóÍøóÈó æóÏóÚóÇ áöí ÈöÎóíúÑò Ëõãøó ÚóÑóÌó ÈöäóÇ
Åöáóì ÇáÓøóãóÇÁö ÇáÓøóÇÏöÓóÉö ÝóÇÓúÊóÝúÊóÍó ÌöÈúÑöíáõ Úóáóíúåö ÇáÓøóáóÇã Þöíáó
ãóäú åóÐóÇ ÞóÇáó ÌöÈúÑöíáõ Þöíáó æóãóäú ãóÚóßó ÞóÇáó ãõÍóãøóÏñ Þöíáó æóÞóÏú
ÈõÚöËó Åöáóíúåö ÞóÇáó ÞóÏú ÈõÚöËó Åöáóíúåö ÝóÝõÊöÍó áóäóÇ ÝóÅöÐóÇ ÃóäóÇ ÈöãõæÓóì
Õóáøóì Çááøóåõ Úóáóíúåö æóÓóáøóãó ÝóÑóÍøóÈó æóÏóÚóÇ áöí ÈöÎóíúÑò Ëõãøó ÚóÑóÌó
Åöáóì ÇáÓøóãóÇÁö ÇáÓøóÇÈöÚóÉö ÝóÇÓúÊóÝúÊóÍó ÌöÈúÑöíáõ ÝóÞöíáó ãóäú åóÐóÇ ÞóÇáó
ÌöÈúÑöíáõ Þöíáó æóãóäú ãóÚóßó ÞóÇáó ãõÍóãøóÏñ Õóáøóì Çááøóåõ Úóáóíúåö æóÓóáøóãó
Þöíáó æóÞóÏú ÈõÚöËó Åöáóíúåö ÞóÇáó ÞóÏú ÈõÚöËó Åöáóíúåö ÝóÝõÊöÍó áóäóÇ ÝóÅöÐóÇ
ÃóäóÇ ÈöÅöÈúÑóÇåöíãó Õóáøóì Çááøóåõ Úóáóíúåö æóÓóáøóãó ãõÓúäöÏðÇ ÙóåúÑóåõ Åöáóì
ÇáúÈóíúÊö ÇáúãóÚúãõæÑö æóÅöÐóÇ åõæó íóÏúÎõáõåõ ßõáøó íóæúãò ÓóÈúÚõæäó ÃóáúÝó
ãóáóßò áóÇ íóÚõæÏõæäó Åöáóíúåö Ëõãøó ÐóåóÈó Èöí Åöáóì ÇáÓøöÏúÑóÉö ÇáúãõäúÊóåóì
æóÅöÐóÇ æóÑóÞõåóÇ ßóÂÐóÇäö ÇáúÝöíóáóÉö æóÅöÐóÇ ËóãóÑõåóÇ ßóÇáúÞöáóÇáö ÞóÇáó
ÝóáóãøóÇ ÛóÔöíóåóÇ ãöäú ÃóãúÑö Çááøóåö ãóÇ ÛóÔöíó ÊóÛóíøóÑóÊú ÝóãóÇ ÃóÍóÏñ ãöäú
ÎóáúÞö Çááøóåö íóÓúÊóØöíÚõ Ãóäú íóäúÚóÊóåóÇ ãöäú ÍõÓúäöåóÇ ÝóÃóæúÍóì Çááøóåõ
Åöáóíøó ãóÇ ÃóæúÍóì ÝóÝóÑóÖó Úóáóíøó ÎóãúÓöíäó ÕóáóÇÉð Ýöí ßõáøö íóæúãò
æóáóíúáóÉò ÝóäóÒóáúÊõ Åöáóì ãõæÓóì Õóáøóì Çááøóåõ Úóáóíúåö æóÓóáøóãó ÝóÞóÇáó ãóÇ
ÝóÑóÖó ÑóÈøõßó Úóáóì ÃõãøóÊößó ÞõáúÊõ ÎóãúÓöíäó ÕóáóÇÉð ÞóÇáó ÇÑúÌöÚú Åöáóì
ÑóÈøößó ÝóÇÓúÃóáúåõ ÇáÊøóÎúÝöíÝó ÝóÅöäøó ÃõãøóÊóßó áóÇ íõØöíÞõæäó Ðóáößó
ÝóÅöäøöí ÞóÏú ÈóáóæúÊõ Èóäöí ÅöÓúÑóÇÆöíáó æóÎóÈóÑúÊõåõãú ÞóÇáó ÝóÑóÌóÚúÊõ Åöáóì
ÑóÈøöí ÝóÞõáúÊõ íóÇ ÑóÈøö ÎóÝøöÝú Úóáóì ÃõãøóÊöí ÝóÍóØøó Úóäøöí ÎóãúÓðÇ
ÝóÑóÌóÚúÊõ Åöáóì ãõæÓóì ÝóÞõáúÊõ ÍóØøó Úóäøöí ÎóãúÓðÇ ÞóÇáó Åöäøó ÃõãøóÊóßó áóÇ
íõØöíÞõæäó Ðóáößó ÝóÇÑúÌöÚú Åöáóì ÑóÈøößó ÝóÇÓúÃóáúåõ ÇáÊøóÎúÝöíÝó ÞóÇáó Ýóáóãú
ÃóÒóáú ÃóÑúÌöÚõ Èóíúäó ÑóÈøöí ÊóÈóÇÑóßó æóÊóÚóÇáóì æóÈóíúäó ãõæÓóì Úóáóíúåö
ÇáÓøóáóÇã ÍóÊøóì ÞóÇáó íóÇ ãõÍóãøóÏõ Åöäøóåõäøó ÎóãúÓõ ÕóáóæóÇÊò ßõáøó íóæúãò
æóáóíúáóÉò áößõáøö ÕóáóÇÉò ÚóÔúÑñ ÝóÐóáößó ÎóãúÓõæäó ÕóáóÇÉð æóãóäú åóãøó
ÈöÍóÓóäóÉò Ýóáóãú íóÚúãóáúåóÇ ßõÊöÈóÊú áóåõ ÍóÓóäóÉð ÝóÅöäú ÚóãöáóåóÇ ßõÊöÈóÊú
áóåõ ÚóÔúÑðÇ æóãóäú åóãøó ÈöÓóíøöÆóÉò Ýóáóãú íóÚúãóáúåóÇ áóãú ÊõßúÊóÈú ÔóíúÆðÇ
ÝóÅöäú ÚóãöáóåóÇ ßõÊöÈóÊú ÓóíøöÆóÉð æóÇÍöÏóÉð ÞóÇáó ÝóäóÒóáúÊõ ÍóÊøóì
ÇäúÊóåóíúÊõ Åöáóì ãõæÓóì Õóáøóì Çááøóåõ Úóáóíúåö æóÓóáøóãó ÝóÃóÎúÈóÑúÊõåõ
ÝóÞóÇáó ÇÑúÌöÚú Åöáóì ÑóÈøößó ÝóÇÓúÃóáúåõ ÇáÊøóÎúÝöíÝó ÝóÞóÇáó ÑóÓõæáõ Çááøóåö
Õóáøóì Çááøóåõ Úóáóíúåö æóÓóáøóãó ÝóÞõáúÊõ ÞóÏú ÑóÌóÚúÊõ Åöáóì ÑóÈøöí ÍóÊøóì
ÇÓúÊóÍúíóíúÊõ ãöäúåõ
Ma sollën Burakun, i cili ishte kafshe, me
e madhe se gomari dhe me e vogël se mushka, e vente thembrën atje ku i
përfundonte shikimi. Hipa ne te derisa arritëm ne Kuds, ku e lidha për vendit,
ku i lidhin Pejgamberet, alejhimu’s salatu ve’s selam, pastaj hyra ne xhami dhe
fala dy rekate.
Pastaj dola ndërsa Xhibrili ma solli një
ene me vere dhe një tjetër me qumësht. E zgjodha qumështin, ndërsa ai me tha: E
zgjodhe natyrshmërinë.
Pastaj u ngritëm ne qiellin e dunjasë.
Kërkoi Xhibrili qe t’i hapej dera.
Kush je ti- pyeti rojtari?
Tha: Xhibrili
Kush është me ty- pyeti
prape?
Muhammedi.
A i është dërguar
shpallja?
Tha: Po.
U hap dera kur ja Ademi. Me dëshiroi
mirëseardhje dhe u lut për mua për te mire.
Pastaj u ngritëm ne qiellin e dyte, ku
Xhibrili kërkoi lejehyrje.
Kush je ti- pyeti rojtari?
Tha: Xhibrili
Kush është me ty-
pyeti?
Muhammedi.
A i është dërguar
shpallja?
Tha: Po.
U hap dera kur ja dy djemtë e tezes, Isai,
i biri Merjemes dhe Jahjaja, i biri i Zekrijasë. Me dëshiruan mirëseardhje dhe u
luten për hajr për mua.
Pastaj u ngritëm ne qiellin e trete.
Xhibrili kërkoi leje.
Kush je ti- u pyet?
Tha: Xhibrili.
Kush është me ty- pyeti
prape?
Muhammedi.
A i është dërguar
shpallja?
Tha: Po.
U hap dera kur ja Jusufi, i bukuri, i cili
me dëshiroi mirëseardhje dhe u lut për mua.
Pastaj u ngritëm ne qiellin e katërt.
Xhibrili kërkoi te hapej.
Kush je ti- pyeti rojtari?
Tha: Xhibrili.
Kush është me ty- pyeti
prape?
Muhammedi.
A i është dërguar
shpallja?
Tha: Po.
U hap dera kur ja Idrisi, i cili me
dëshiroi mirëseardhje dhe u lut për mua. Thotë Allahu:
“óæÑóÝóÚúäóÇåõ ãóßóÇäÇð
ÚóáöíøÇð
Ne e ngritëm atë në një vend të lartë
(ia ngritëm lart
famën)”. (Merjem, 57)
Pastaj u ngritëm ne qiellin e peste.
Xhibrili kërkoi lejehyrje.
Kush je ti- pyeti rojtari?
Tha: Xhibrili.
Kush është me ty- pyeti
prape?
Muhammedi.
A i është dërguar
shpallja?
Tha: Po.
U hap dera kur ja Haruni, i cili me
dëshiroi mirëseardhje dhe u lut për mua.
Pastaj kaluam ne qiellin e gjashte.
Xhibrili kërkoi lejehyrje.
Kush je ti- pyeti rojtari?
Tha: Xhibrili.
Kush është me ty- pyeti
prape?
Muhammedi.
A i është dërguar
shpallja?
Tha: Po.
U hap dera kur ja Musai, i cili me uroi
mirëseardhje dhe u lut për mua.
Pastaj kaluam ne qiellin e shtate.
Xhibrili kërkoi lejehyrje.
Kush je ti- pyeti rojtari?
Tha: Xhibrili.
Kush është me ty- pyeti
prape?
Muhammedi.
A i është dërguar
shpallja?
Tha: Po.
U hap dera Ibrahimi, e cili ishte
mbështetur m shpine ne Bejtu’l Ma’mur. Çdo dite aty hynin 70.000 melek;, të
cilët me nuk ktheheshin kurrë ne te.
Pastaj shkuam ne Sidretu’l Munteha, kur ja
gjethet e saj sikurse vesh elefanti ndërsa frytat e saj sikurse vorbe e madhe.
Kur e mbuloi nga urdhri i Zotit çka e mbuloi, ndryshoi, dhe askush prej
krijesave te Allahut nuk ka mundësi ta përshkruaj bukurinë e
saj.
Me frymëzoi çka me frymëzoi, e m’i obligoi
50 namaze për çdo dite dhe nate.
Zbrita derisa arrita tek Musai, i cili me
tha: Çka i obligoi Zoti yt ummetit tënd?
Pesëdhjetë namaze- ia
ktheva.
Kthehu tek Zoti yt dhe lute për lehtësim
ngase ummeti yt nuk kane mundësi për këtë. Unë i kam sprovuar izraelitet- i tha
Musai.
U ktheva tek Zoti im dhe i thashë: O Zoti
im! Lehtësoja pak ummetit tim? Ia lehtësoi duke ia hequr pese
namaze.
U ktheva tek Musai dhe i thashë: M’i hoqi
pese namaze.
Tha: Ummeti yt nuk kane mundësi për këtë.
Kthehu tek Zoti yt dhe lute për lehtësim!
Vazhdova tek shkoje tek Zoti im e te
kthehem tek Musai derisa tha: íÇ ãÍãÏ! Åäåä ÎãÓ ÕáæÇÊ áßá íæã æ áíáÉ áßá ÕáÇÉ
ÚÔÑ ÝÊáß ÎãÓæä ÕáÇÉ æ ãä åã ÈÍÓäÉ Ýáã íÚãáåÇ ßÊÈÊ áå ÍÓäÉ ÝÅä ÚãáåÇ ßÊÈÊ áå ÚÔÑÇ
æ ãä åã ÈÓíÆÉ Ýáã íÚãáåÇ áã ÊßÊÈ ÔíÆÇ ÝÅä ÚãáåÇ ßÊÈÊ ÓíÆÉ
æÇÍÏÉ
O Muhammed! Ato janë pesë namaze për çdo
dite dhe nate. Për çdo namaz llogaris dhjete, dhe kështu bëhen 50. Kush dëshiron
ta beje ndonjë te mire, por nuk e bën, ia shkruaj një te mire, ndërsa nëse e bën
ia shkruaj dhjete te mira. Ndërsa kush donë ta beje ndonjë te keqe por nuk e
bën, nuk i shkruhet atij asgjë, e nëse e bën i shkruhet një e
keqe.
Zbrita tek Musai dhe e lajmërova. Me tha:
kthehu tek Zoti dhe lute për lehtësim? Thashë: U ktheva tek Zoti im aq sa edhe u
turpërova”. ([1])
Koha e udhëtimit. Për ditën, javën, muajin dhe vitin e Israse dhe
Miraxhit janë bere diskutime tek dijetaret, por ajo qe konsiderohet si me e
sakte është se: Israja ka ndodhur një vit e katër muaj para hixhretit. Këtë
mendim e përfaqësojnë një grup i madh dijetaresh.
Ndërsa sa i përket asaj, qe është e njohur
tek masa e gjere e myslimaneve,s e Israja është natën e 27 te muajit Rexheb,
dijetaret e Xherhit dhe Ta’dilit (biografive te transmetuesve), e kane refuzuar.
Urtësitë e udhëtimit. Urtësitë e kësaj ndodhie madhështore mund
t’i ndajmë ne dy aspekte:
I.
Urtësi e vendit. Ka’b Ahbari ka thënë se dera e
qiellit, e cila quhet ashensor (lift) i melaikeve është përballë Kudsit, kështu
qe urtësia e Israsë, sipas dijetareve, është qe ngritja te behet ne mënyrë te
drejte vertikale për ne qiell.
Është thënë edhe ndryshe: për t’i pare te
dy kiblet, pe shkak se Kudsi ishte vendmigrim i shume pejgamberëve, për shkak se
është vendtubim i krijesave pas ringjalljes, është me se afërmi me qiellin,
rreth 18 mile, etj.
II.
Urtësia e kohës. Ka ndodhur kjo ngjarje pas
sprovave me te mëdha ndaj Pejgamberit, alejhi’s salatu ve’s selam, dhe
besimtareve; i vdiq gruaja, i vdiq xhaxhai, u persekutua ne Taif, u persekutuan
shokët e tij nga familjarët, zotërinjtë, vëllezërit, e kështu me radhe.
Si është e mundur Israja dhe
miraxhi?
Një gjë duhet ditur se Israja ka qene me
trup dhe shpirt si dhe ka qene ne te zgjuar te Pejgamberit, alejhi’s salatu ve’s
selam.
Disa pyeten: Si ka mundësi qe njeriu te
ngritët nga Mekeja ne Kuds, e me pastaj te ngritët ne qiell, kur dihet se ne atë
kohe vetura, aeroplanë, etj, nuk ka patur?
Për Allahun nuk ka te vështirë asgjë; ai
krijoi njeriun dhe çdo gjë ne këtë natyre nga asgjëja, e sidomos kur ta dije se
Allahu është:
“Åöäøó Çááøóåó Úóáóì ßõáøö ÔóíúÁò
ÞóÏöíÑñ
Vërtetë, All-llahu është i plotfuqishëm
për çdo gjë”. (Bekare,
20)
“Åöäøó Çááøóåó åõæó ÇáÑøóÒøóÇÞõ Ðõæ ÇáúÞõæøóÉö
ÇáúãóÊöíäõ
All-llahu është furnizues i madh. Ai,
fuqiforti”. (Dharijat,
58)
“æóáöáøóåö ãõáúßõ ÇáÓøóãóÇæóÇÊö æóÇáúÃóÑúÖö
æóÇááøóåõ Úóáóì ßõáøö ÔóíúÁò ÞóÏöíÑñ
Vetëm All-llahut i takon sundimi i qiejve
e i tokës dhe All-llahu është i gjithfuqishëm për çdo send”. (Ali Imran, 189)
Sikurse që Allahu i madhëruar dorën e
Musait, alejhi’s salatu ve’s selam, e shndërronte e te bardhe-drite, shkopin e
tij ne gjarpër te vërtetë, ringjallte te vdekurit nga Isai, alejhi’s salatu ve’s
selam, ndërroi funksionin e zjarrit te Ibrahimit, alejhi’s salatu ve’s selam, e
i tha:
“ÞõáúäóÇ íóÇ äóÇÑõ ßõæäöí ÈóÑúÏÇð æóÓóáÇãÇð Úóáóì
ÅöÈúÑóÇåöíãó
Po Ne i thamë: "O zjarr, bëhu i ftohtë dhe
shpëtim për Ibrahimin!”.
(Enbija, 69), po ashtu ka mundësi, qe Muhammedin, alejhi’s salatu ve’s selam, ta
ngrisë përmbi shtate pale qiej.
Shkenca moderne ka vërtetuar se forca
shpirtërore, spiritualiteti, ka mundësi te ndikoje ne trupa dhe t’i barte nga
një vend ne tjetrin, ndoshta për 3-4 metra. Disa dijetarë spirituoz kane kryer
eksperimente te kësaj natyre duke bartur njerëzit me gjithë kolltukë disa metra
larg vendit te tyre.
Nëse njeriu ka mundësi ta beje këtë,
atëherë si nuk ka mundësi ta beje këtë Allahu, i Cili krijoi njeriun, i dha
mendje, krijoi qiejt dhe token dhe ligjet e tyre?!
Israja a është kryer me shpirt apo me trup
dhe shpirt?
Israja është kryer me shpirt dhe trup,
ngase ata qe mohojnë nuk kane argumente te forta për këto kundërshtime. Ndërsa
ne, si demantim trillimeve te tyre iu themi:
§
Ligjet e kësaj gjithësie nuk mund ta përshkruajnë
Krijuesin e tyre.
§
Allahu vërtetoi këtë ndodhi, se ka ngjare me
shpirt dhe trup, nëpërmjet reagimit te pabesimtarëve, te cilët ia mohuan
Muhammedit, alejhi’s selam, dhe i thane: ÃÊÏÚí Ãäß ÃÊíÊåÇ Ýí áíáÉ æ äÍä äÖÑÈ ÅáíåÇ ÃßÈÇÏ
ÇáÅÈá ÔåÑÇ¿ A mos pretendon se shkove
atje brenda një nate ndërsa ne nuk mund te arrijmë atje me deve për një muaj?!
Sikur te mos ishte me trup dhe shpirt, ata nuk do ta mohonin një gjë te tille,
ngase shpirtërisht, do ta kishin marre me mend më lehtë, dhe assesi nuk do ta
thonin këtë.
§
Muhammedi, alejhi’s selam, nuk pohoi se ka shkuar
por tha: ÃõÓÑí Èí ÇááíáÉ ãä ÇáãÓÌÏ ÇáÍÑÇã Åáì ÇáãÓÌÏ
ÇáÃÞÕì Jam bartur sonte nga Qabeja
deri tek Kudsi. Pastaj, një gjë te tille, e tha edhe Allahu i Madhëruar:
“ÓõÈúÍóÇäó ÇáøóÐöí ÃóÓúÑóì ÈöÚóÈúÏöåö
áóíúáðÇ ãöäó ÇáúãóÓúÌöÏö ÇáúÍóÑóÇãö Åöáóì ÇáúãóÓúÌöÏö ÇáúÃóÞúÕóì
Pa të meta është
Lartmadhëria e Atij që robin e Vet e kaloi në një pjesë të natës prej Mesxhidi
Haramit (prej Qabes) gjer në Mesxhidi Aksa
(Bejti Mukaddes)”.
(Isra, 1)
Sekreti i udhëtimit. Israja dhe Miraxhi janë një ndodhi e
jashtëzakonshme, për te cilën nuk vlejnë rregullat e natyrës, por megjithatë, si
ndodhi, ajo nuk është sfiduese për pabesimtarët, as për t’i ftuar ne besim dhe
as për ta vërtetuar misionin e tij. Ata thane:
“æóÞóÇáõæÇ áóäú äõÄúãöäó áóßó ÍóÊøóì
ÊóÝúÌõÑó áóäóÇ ãöäó ÇáúÃóÑúÖö íóäúÈõæÚðÇ (90) Ãóæú Êóßõæäó áóßó ÌóäøóÉñ ãöäú
äóÎöíáò æóÚöäóÈò ÝóÊõÝóÌøöÑó ÇáúÃóäúåóÇÑó ÎöáóÇáóåóÇ ÊóÝúÌöíÑðÇ (91) Ãóæú
ÊõÓúÞöØó ÇáÓøóãóÇÁó ßóãóÇ ÒóÚóãúÊó ÚóáóíúäóÇ ßöÓóÝðÇ Ãóæú ÊóÃúÊöíó ÈöÇááøóåö
æóÇáúãóáóÇÆößóÉö ÞóÈöíáðÇ (92) Ãóæú íóßõæäó áóßó ÈóíúÊñ ãöäú ÒõÎúÑõÝò Ãóæú
ÊóÑúÞóì Ýöí ÇáÓøóãóÇÁö æóáóäú äõÄúãöäó áöÑõÞöíøößó ÍóÊøóì ÊõäóÒøöáó ÚóáóíúäóÇ
ßöÊóÇÈðÇ äóÞúÑóÄõåõ Þõáú ÓõÈúÍóÇäó ÑóÈøöí åóáú ßõäúÊõ ÅöáøóÇ ÈóÔóÑðÇ
ÑóÓõæáðÇ
Ata thanë: "Nuk të besojmë
ty derisa që të na nxjerrësh prej tokës burime".
91. Ose, (nuk të besojmë deri që)
të kesh kopshte me hurma e me rrush, e të bësh të rrjedhin vazhdimisht lumenj në
mesin e tyre.
92. Ose, (nuk të besojmë derisa) të
bie mbi ne qielli copa - copa, ashtu si po mendon ti (se do të na dënojë
Zoti), apo të na sjellish All-llahun dhe engjëjt pranë
nesh.
93. Ose të kesh një shtëpi
prej ari, apo të ngjitesh lart në qiell, po ne nuk të besojmë për ngjitjen tënde
derisa të na sjellësh një libër që ta lexojmë?!" Thuaj: "Subhanallah - i
Madhërishëm është Zoti im, a mos jam unë tjetër vetëm se njeri,
pejgamber?”. (Isra,
90-93)
Ata i propozuan qe te ngritej ne qiell,
por Allahu e urdhëroi t’ua beje me dije se kjo nuk është ne kompetence te tij;
ai është njeri sikurse te gjithë te tjerët. Allahu i tha:
“Þõáú ÅöäøóãóÇ ÃóäóÇ ÈóÔóÑñ
ãöËúáõßõãú íõæÍóì Åöáóíøó ÃóäøóãóÇ Åöáóåõßõãú Åöáóåñ æóÇÍöÏñ Ýóãóäú ßóÇäó
íóÑúÌõæ áöÞóÇÁó ÑóÈøöåö ÝóáúíóÚúãóáú ÚóãóáðÇ ÕóÇáöÍðÇ æóáóÇ íõÔúÑößú ÈöÚöÈóÇÏóÉö
ÑóÈøöåö ÃóÍóÏðÇ
Thuaj: "Unë jam vetëm njeri,
sikurse edhe ju, mua më shpallet se vetëm një Zot është Zoti juaj, e kush është
që e shpreson takimin e Zotit të vet, le të bëjë vepër të mirë, e në adhurimin
ndaj Zotit të tij të mos e përziejë askë”. (Kehf, 110)
Madje, kur Pejgamberi, alejhi’s salatu
ve’s selam u kthye nuk iu tha: “Ejani e besoni ngase kërkesa juaj tashme u
realizua”. Jo, Israja dhe Miraxhi, ishin nderim dhe respekt për Pejgamberin,
alejhi’s selam, forcim për shpirtin e tij, ngase atë vit, i patën vdekur gruaja,
xhaxhai dhe ishte zhgënjyer nga sjelljet e banoreve te Taifit.
Pejgamberi, alejhi’s selam u kthye i
përgjakur, me zemër te thyer, me këmbë te gjakosura, u drejtua kah Allahu, siç
rrëfen Ibni Is’haku, dhe tha:
“O Zoti im! Ti je Zot i te dobëtëve! Ti
je Zoti im! Tek kush po me le; tek i largëti qe te me shikoje i mrrolur, apo te
armiku, qe ka mbizotëruar mbi mua? Nëse kjo nuk është shkak i hidhërimit Tënd
ndaj meje, fare nuk brengosem. Mëshira Jote është me e gjere për mua.
Kërkoj mbrojtje me dritën e Fytyrës Sate,
e cila ka ndriçuar errësirat, dhe nen te cilën janë rregulluar dhe sistematizuar
dynjaja dhe ahireti, qe te mos jesh i hidhëruar ndaj meje. Ty te takon
falënderimi derisa te kënaqesh dhe se nuk ka force perverse me
Ty”.
Një Pejgamber, qe është caktuar te jete
vule e pejgamberëve, e meriton qe ta bej nje udhëtim te tille. Edhe pse kjo
vizite ishte pas mundimeve, qe i përjetoi Pejgamberi, alejhi’s salatu ve’s
selam, e sidomos pas vdekjes se xhaxhait dhe gruas, megjithatë, kjo vizite ka
edhe sekrete tjera, si:
1.
Besa e dhënë nga Pejgamberët se është prijës i
tyre, ngase ata u falen pas tij, gjë, e cila e dëshmon
këtë.
2.
T’i behet e mundur Muhammedit, alejhi’s salatu
ve’s selam, qe te shoh argumentet e madhërisë se Allahut, te shikoje ngjarje e
ndodhi te ndryshme, ne te cilat manifestohet fuqia e
Allahut.
3.
Pejgamberi, alejhi’s salatu ve’s selam, me këtë
vizite përmblodhi te gjitha mrekullitë e pejgamberëve para
tij.
a.
Isait, alejhi’s salatu ve’s selam, iu ringjallen
disa te vdekur, ndërsa Muhammedit, alejhi’s salatu ve’s selam, iu ringjallen
tërë pejgamberët.
b.
Musait, alejhi’s salatu ve’s selam, Allahu i foli
ne toke ndërsa Muhammedit, alejhi’s salatu ve’s selam, ne
qiell.
c.
Pejgamberët u dërguan për një popull ndërsa ky për
te gjithë.
d.
Librat tjera u falsifikuan ndërsa libri i tij jo.
Thotë Allahu:
“ÅöäøóÇ äóÍúäõ äóÒøóáúäóÇ ÇáÐøößúÑó
æóÅöäøóÇ áóåõ áóÍóÇÝöÙõæäó
Ne me madhërinë Tonë e
shpallëm Kur'anin dhe Ne gjithsesi jemi mbrojtës të tij”. (Hixhr, 9)
Po ashtu thotë:
“áÇ íóÃúÊöíåö ÇáúÈóÇØöáõ ãöäú Èóíúäö íóÏóíúåö æóáÇ
ãöäú ÎóáúÝöåö ÊóäúÒöíáñ ãöäú Íóßöíãò ÍóãöíÏò
Atij nuk mund t'i mvishet e pavërteta nga
asnjë anë; është i zbritur prej të Urtit, të Lavdishmit”. (Fussilet, 42)
e.
Nëse Ibrahimi, alejhi’s salatu ve’s selam, shikoi
ne madhësitë e qiellit nga toka, Muhammedi, alejhi’s salatu ve’s selam, i shikoi
mbi qiej.
f.
Nëse Sulejmanit, alejhi’s salatu ve’s selam, i
erdhi froni i Belkisës sa çel e mbyll sytë, Muhammedit, alejhi’s salatu ve’s
selam, i erdhi po kështu Kudsi, dhe u vendos mbi shtëpinë e Akilit, ku
Muhammedi, alejhi’s salatu ve’s selam, e përshkroi para kurejsheve politeist ne
detaje.
g.
Nëse era e Sulejmanit, alejhi’s salatu ve’s selam,
bartte ushtrinë ne distancën njëmuajshe për një kohe te shkurtër, Muhammedi,
alejhi’s salatu ve’s selam, përshkroi distancën qindra milion viteshe për një
kohe po kështu te shkurtër.
h.
Nëse Jusha’ b. Nunit, i ishte ndalur dielli për
pak çaste, Muhammedit, alejhi’s salatu ve’s selam, i është ndalur i tere
kozmosi, dhe nuk ka funksionuar derisa është kthyer.
Madje, edhe nëse themi se nuk është ndalur
po kështu do te vërtetonim një mrekulli tjetër shume te madhe, qe d.t.th.: se e
tere kjo ngjarje është zhvilluar ne baze te një procesi, jashtë ligjeve te kësaj
natyre.
Hapja e gjoksit. Sipas Ibni Haxherit, hapja e gjoksit te
Pejgamberit, alejhi’s salatu ve’s selam, ka ndodhur tri here:
i.
Në fëmijëri, qe te rritet i ruajtur nga cytjet e
djallit.
ii.
Me rastin e dërgimit si Pejgamber, qe për te është
një nderim i theksuar, ne mënyrë qe ta pranoje shpalljen ne formën me te
pastër.
iii.
Natën e Israse dhe Miraxhit. Ndoshta kjo e fundit
është bere për hire te pastërtisë se përpiktë, ngase sikurse qe ne sheriatin
(legjislacionin) e Muhammedit, alejhi’s salatu ve’s selam, pastrimi tri here me
rastin e abdesit dhe pastrimeve tjera, është shenje e një pastërtie te përpiktë,
po kështu edhe ky pastrim tri here fsheh te njëjtën urtësi.
Këtë duhet besuar kështu ngase është
vërtetuar ne hadith sahih (te sakte) se Pejgamberit, alejhi’s salatu ve’s selam,
pas këtij operacioni hyjnor, i vëreheshin shenjat e qepjes se gjoksit.
Perse ndodhi natën? Ka thënë Ibni Muniri: Israja ka ndodhur
natën ngase nata, sipas zakonit, është koha e vetmisë dhe veçimit, madje ishte
edhe koha e namazit obligativ per vetem Pejgamberin, qe është i përshkruar ne
Kur’an:
“íÇ ÃóíøõåóÇ
ÇáúãõÒøóãøöáõ (1) Þõãö Çááøóíúáó ÅöáøóÇ ÞóáöíáðÇ (2) äöÕúÝóåõ Ãóæö ÇäúÞõÕú
ãöäúåõ ÞóáöíáðÇ (3) Ãóæú ÒöÏú Úóáóíúåö æóÑóÊøöáö ÇáúÞõÑúÂóäó
ÊóÑúÊöíáðÇ
O ti i
mbështjellur!
2. Ngrihu për falje natën,
përveç një pjese të vogël të saj.
3. Gjysmën e saj ose diç më
pak se gjysmën.
4. Ose shto diç prej saj dhe
Kur'anin lexoje me vëmendje”. (Muzzemmil, 1-4)
K; e takoi ne qiej? Sipas asaj qe kane arritur dijetaret te
konkludojmë nga transmetimet e ndryshme, Muhammedi, alejhi’s salatu ve’s selam,
ne qiellin e:
1.
ka takuar Ademin, alejhi’s salatu ve’s
selam.
2.
ka takuar Jahjane dhe Isain, alejhima’s salatu
ve’s selam.
3.
ka takuar Jusufin, alejhi’s salatu ve’s
selam.
4.
ka takuar Idrisin, alejhi’s salatu ve’s
selam.
5.
ka takuar Harunin, alejhi’s salatu ve’s
selam.
6.
ka takuar Musain, alejhi’s salatu ve’s
selam.
7.
ka takuar Ibrahimin, alejhi’s salatu ve’s
selam.
Perse u konsultua me Musain,
alejhi’s salatu ve’s
selam? Dijetaret kane përmendur se ky konsultim pikërisht me Musain,
alejhi’s salatu ve’s selam, është bere për njërën nga këto
shkaqe:
a.
Ishte i pari, qe priti me ardhjen e tij ne qiell.
Ky mendim është i dobët, ngase Muhammedi, alejhi’s salatu ve’s selam, Musain e
takoi ne qiellin e gjashte.
b.
Ummeti i tij janë me shume se ummetet
tjera.
c.
Libri i tij, Tevrati, ne raport me librat tjerë
qiellore, përveç Kur’anit, është libri me më se shumti dispozita dhe
ligje.
d.
Popullin i tij u obliguan me detyra dhe adhurime,
por nuk i përfillën, kështu qe ai pati frike se ndoshta edhe ummeti i tij mund
te mos i përfillin e te dënohen ashtu siç u dënuan populli i tij.
A e ka parë Allahun? Rreth kësaj çështjeje janë përcjellur
mendime te ndryshme.
§
Ibni Abbasi dhe një grup tjetër mendojnë se
Muhammedi, alejhi’s salatu ve’s selam, e ka pare Allahun e Madhëruar. Imam
Ahmedi transmeton nga Ibni Abbasi se Pejgamberi, alejhi’s salatu ve’s selam, ka
thënë: “ÑÃíÊ ÑÈí ÊÈÇÑß æ ÊÚÇáì E kam pare Zotin tim”([2]).
Taberaniu transmeton nga Ikrimeja se Ibni
Abbasi ka thënë: äÙÑ ãÍãÏ Åáì ÑÈå ÊÈÇÑß æ ÊÚÇáì Muhammedi, alejhi’s salatu ve’s selam, e shikoi Zotin e tij te
Madhëruar. Thashë: E
shikoi Muhammedi Zotin e vet?! Tha: äÚã º ÌÚá ÇáßáÇã áãæÓì ¡ æÇáÎáÉ
áÅÈÑÇåíã ¡ æÇáäÙÑ áãÍãÏ Õáì Çááå Úáíå æÓáã Po, te foluri
ia dha Musait, miqësinë Ibrahimit, ndërsa shikimin Muhammedit, alejhi’s salatu ve’s selam”.
Haseni ishte betuar se Pejgamberi,
alejhi’s salatu ve’s selam, e ka pare Allahun. Urve b. Zubejri e kishte
vërtetuar këtë si dhe ishte i ashpër kur i përmendej se Aisheja e mohonte këtë.
Këtë mendim e kane edhe Ka’b el Ahbari, Zuhriu, Ma’meri, Esh’ariu,
etj.
§
Aisheja dhe Ibni Mes’udi mendojnë se Pejgamberi,
alejhi’s salatu ve’s selam, nuk e ka pare Allahun. Transmeton Buhariu nga
Mesruku se ky i kishte thënë Aishes: Oj nena ime! A e ka pare Muhammedi,
alejhi’s salatu ve’s selam, Zotin e vet? Tha: Me janë rrëqethur flokët nga ajo
qe the. Kush te flet për tri gjera, dije se te ka gënjyer:
§
Kush thotë se Muhammedi e ka pare Zotin e vet, te
ka gënjyer, ngase Allahu thote:
“áÇ ÊõÏúÑößõåõ ÇáúÃóÈúÕóÇÑõ æóåõæó íõÏúÑößõ
ÇáúÃóÈúÕóÇÑó æóåõæó ÇááøóØöíÝõ ÇáúÎóÈöíÑõ
Të parët (e njerëzve) nuk mund ta përfshinë Atë, e Ai i
përfshinë të parët. Ai është shumë i kujdesshëm, hollësisht i njohur”. (En’am, 103),
“æóãóÇ ßóÇäó áöÈóÔóÑò Ãóäú íõßóáøöãóåõ Çááøóåõ
ÅöáøóÇ æóÍúíÇð Ãóæú ãöäú æóÑóÇÁö ÍöÌóÇÈò Ãóæú íõÑúÓöáó ÑóÓõæáÇð ÝóíõæÍöíó
ÈöÅöÐúäöåö ãóÇ íóÔóÇÁõ Åöäøóåõ Úóáöíøñ Íóßöíãñ
Nuk ka asnjë njeri që t'i ketë folur
All-llahu ndryshe, vetëm se me anë të frymëzimit, ose pas ndonjë perdeje, ose
t'i dërgojë të dërguar (melek), e ai t'i shpallë me lejen e Tij atë që
do Ai. Vërtet, Ai është më i larti, më i urti”. (Shura, 51)
§
Kush te thotë se e di te nesërmen se çka do te
sjell, dije se te ka gënjyer. Thotë Allahu:
“æóãóÇ ÊóÏúÑöí äóÝúÓñ ãóÇÐóÇ ÊóßúÓöÈõ
ÛóÏÇð
nuk e di kush pos Tij se çka do të ndodhë
(çka do të punojë) nesër
”. (Llukman, 34)
§
Dhe kush te thotë, se Muhammedi, e ka fshehur (nuk
e ka kumtuar) shpalljen, dije se te ka gënjyer, ngase Allahu thotë:
“íóÇ ÃóíøõåóÇ ÇáÑøóÓõæáõ ÈóáøöÛú ãóÇ ÃõäúÒöáó
Åöáóíúßó ãöäú ÑóÈøößó
ti i dërguar! Komunikoje atë që t'u zbrit
prej Zotit tënd ”.
(Maide, 67)
Ai e ka pare Xhibrilin dy here (ne formën
e tij flurore)”.
Ka thënë Neveviu: Aisheja nuk e ka
mohuar te parit me ndonjë hadith te shkalles merfu’, ngase po te kishte do ta
përmendte, por ajo është mbështetur ne atë, qe e nxori nga forma sipërfaqësore e
ajetit. Këtë mendim e kane kundërshtuar sahabij te
tjerë”.
Sahabiu, nëse e thotë një mendim, ndërsa
kundërshtohet nga te tjerët, po ashtu sahabe, mendimi i tij nuk merret për
argument. Ky rregull është aprovuar unanimisht nga dijetaret
islam.
Këtë mendim e tha edhe Ibni Huzejme, i
cili shtoi: “…Aisheja nuk ka rrëfyer nëse e ka lajmëruar Pejgamberi, alejhi’s salatu ve’s selam, se ai nuk e
ka pare Zotin e vet. Ajo vetëm e ka komentuar (bere te’vil)
ajetin”.
Ka thënë Ijjadi: Pamja e Allahut te
Madhëruar lejohet, racionalisht, madje është vërtetuar me argumente te vërteta
se besimtaret do ta shohin Allahun ne ahiret. Ndërsa sa i përket pamjes ne
dunja, ka thënë Maliku: Njerëzit nuk mund ta shohin Allahun, ngase Allahu është
i përjetshëm ndërsa ne jemi te përkohshëm, dhe i përkohshmi nuk mund te sheh te
përhershmin. Ndërsa kur te vije ahireti, njerëzit do te pajisen me shikim te
përhershëm, kështu që i përhershmi e sheh te përhershmin.
Ijjadi shtoi: Ne këtë fjalim, nuk ka
ndonjë pamundësi te pamjes se Allahut, përveç nga aspekti i fuqisë. Ndërsa kujt
t’i jep force Allahu prej robërve te Tij, atëherë kjo gjë nuk është e
pamundur.
Ibni Haxheri thotë përkitazi me këtë:
Në Sahihun e Muslimit është vërtetuar se me një hadith merfu’ kjo ndarje (e
shikimit ne këtë dhe boten tjetër), ku qëndron: “æÇÚáãæÇ Ãäßã áä ÊÑæÇ ÑÈßã ÍÊì
拾澂 Dijeni se ju nuk do ta
shihni Allahun derisa te vdisni”. Nëse shikimi lejohet, racionalisht, atëherë
ai është i pamundur, tradicionalisht, por kush ia vërteton këtë Pejgamberit,
alejhi’s salatu ve’s selam, është mire qe te thotë se: Folësi nuk hyn ne
përgjithësinë e te folurit te tij”. (d.t.th.: se ai nuk bën pjese ne mesin e
atyre qe mund ta shohin Allahun)
Nesaiu me sened sahih transmeton nga
Ikrimeja, e ky nga Ibni Abbasi: A e ka pare Muhammedi Zotin e vet? Ia dërgoi
një njeri e i tha: Po.
Imam Muslimi transmeton nga Ebu Alijeh, e
ky nga Ibni Abbasi ne koment te ajetit:
“ãóÇ ßóÐóÈó ÇáúÝõÄóÇÏõ ãóÇ ÑóÃóì (11)
ÃóÝóÊõãóÇÑõæäóåõ Úóáóì ãóÇ íóÑóì (12) æóáóÞóÏú ÑóÂóåõ äóÒúáóÉð
ÃõÎúÑóì
Zemra nuk mohoi atë që pa
(me
sy).
12. A po i bëni polemikë
atij për atë që ka parë?
13. Atë (Xhibrilin) e ka parë edhe
herën tjetër”. (Nexhm,
11-13),: E ka pare Zotin e vet me zemrën e tij dy here.
Ibni Merdivejh transmeton nga Atau, e ky
nga Ibni Abbasi: Pejgamberi, alejhi’s salatu ve’s selam, nuk e ka pare me sy,
por e ka pare me zemër.
Bazuar në këtë, mund
t’i përputhim dy mendimet, atë te Aishes dhe atë te Ibni Abbasit, duke
konkluduar se: Aisheja e ka mohuar te pamurit me sy ndërsa Ibni Abbasi e ka
vërtetuar te pamurit me zemër.
Ibni Huzejme transmeton me sened te forte
nga Enesi se: “Muhammedi e ka pare Zotin e vet”. Ndërsa Muslimi nga Ebu
Dherri transmeton se Muhammedi, alejhi’s salatu ve’s selam, ka thënë:
“äæÑ Ãäì
ÃÑÇå Drite, e si ta
shoh?!”.
Ahmedi transmeton: “ÑÃíÊ äæÑÇ Kam parë
dritë”.
Ibni Huzejme transmeton se:
“ÑÂå ÈÞáÈå æ áã
íÑå ÈÚíäå E ka pare me zemër e nuk e
ka pare me sy”.
Me këtë, behet e qarte se qëllimi i Ebu
Dherrit me përmendjen e dritës është se drita është ajo, qe e ka penguar
shikimin me sy.
Kjo pikërisht është gjëja, që e shtyu
Kurtubiun te hesht për këtë mes’ele (problematike), duke mos favorizuar as
njërin dhe as tjetrin mendim. Madje këtë ia mbështeti edhe nje grupi dijetaresh
te mëdhenj, duke thënë se nuk ka ndonjë argument te prere për asnjërin mendim.
Problematika nuk është prej gjerave praktike, qe mund te mjaftojmë me ndonjë
argument jo te prere (dhannijj), por është prej heshtjeve te besimit, qe përveç
argumentit te prere, nuk vlen gjë tjetër.
Pamjen e kishte vërtetuar edhe Imam
Ahmedi, i cili me një rast qe pyetur: Ata po tone se Aisheja ka thënë: Kush
pretendon se Muhammedi e ka pare Zotin e vet, ai ka shpifur një shpifje te madhe
ndaj Allahut. Me çka e demanton këtë thënie? Tha: Thotë Pejgamberi, alejhi’s
salatu ve’s selam,: “
ÑÃíÊ
ÑÈíE kam pare Zotin
tim”. Fjala e
Pejgamberit, alejhi’s salatu ve’s selam, është me e madhe se sa fjala e saj.
Autori i librit El Huda thotë se Imam
Ahmedi ka qene i mendimit se Pejgamberi, alejhi’s salatu ve’s selam, nuk e ka
pare Allahun me sy, por me zemër, ngase njëherë kishte thënë: “Muhammedi e ka
pare Zotin e vet”, ndërsa herën tjetër kishte shtuar: “...me
zemër”.
Cilat janë argumentet e mëdha te Allahut,
qe i pa ne qiell? Argumentet e mëdha, te cilat i pa Muhammedi,
alejhi’s salatu ve’s selam, ne qiell, siç thotë Allahu: áóÞóÏú ÑóÃóì ãöäú
ÂóíóÇÊö ÑóÈøöåö ÇáúßõÈúÑóì
Ai
(Muhammedi) vërtet, pa disa nga shenjat më të mëdha të Zotit të
vet“.
(Nexhm, 18), janë:
Bejtu’l
ma’mur.
Transmeton Buhariu: “...Kur arritëm ne qiellin e shtate, pyeten: Kush është?
Tha: Xhibrili. Tha: Kush është me ty? Tha: Muhammedi. Tha: A i është dërguar
shpallja? Le te urdhërojë ngase mysafir i mire nga ka ardhur. Shkova tek
Ibrahimi dhe e përshëndeta me selam. Tha: Mirësevjen o bir dhe pejgamber. Mu
ngrit Bejtu’l ma’muri. E pyeta
Xhibrilin (per te), e tha: Ky është Bejtu’l ma’muri, ne te cilin falen çdo dite
70.000 melaike, qe kur te dalin prej tij me nuk kthehen ne te
kurrë”.
Melaiket. Pejgamberi, alejhi’s salatu ve’s selam, ne atë udhëtim
ka pare shume melekë te Allahut, duke filluar nga kujdestaret e dyerve e deri
tek melaiket tjera ne vende tjera. Ai ka pare Xhibrilin ne formën e tij flurore
nga afërsia siç e ka pare me pare ne nje distance me te
largët.
Muslimi transmeton nga Mesruku se
Pejgamberi, alejhi’s salatu ve’s selam, kësaj radhe, (pra ne këtë udhëtim) e
kishte pare Xhibrilin ne formën e tij, ne te cilën është krijuar, qe kishte zënë
hapësirën e qiellit.
Buhariu transmeton nga Ibni Mes’udi, i
cili ne koment te ajetit:
“ÝóßóÇäó ÞóÇÈó ÞóæúÓóíúäö Ãóæú
ÃóÏúäóì (9) ÝóÃóæúÍóì Åöáóì ÚóÈúÏöåö ãóÇ ÃóæúÍóì (10)
E ishte afër sa dy harqe (dy
kutë) apo edhe më afër. 10. Dhe i shpalli robit të Tij atë që ia
shpalli”. (Nexhm, 9-10)
ka thënë: E ka pare Xhibrilin, i cili kishte 600 pale
krahë”.
Refrefi. Ne koment te ajetit,
“áóÞóÏú ÑóÃóì ãöäú ÂóíóÇÊö ÑóÈøöåö
ÇáúßõÈúÑóì
Ai (Muhammedi) vërtet, pa
disa nga shenjat më të mëdha të Zotit të vet”. (Nexhm, 18), Ibni Mes’udi ka thënë: E ka
pare refrefin e gjelbër, i cili kishte zënë
horizontin.
Se çka është refrefi, mësojmë nga
transmetimi i Imam Ahmedit dhe Tirmidhiut se Ibni Mes’udi ka thënë: “Ai
(Muhammedi) e ka pare Xhibrilin, i cili kishte një rrobe nga refrefi, qe kishte
mbuluar hapësirën ne mes tokës dhe qiellit”.
Me këtë na u behet e qarte se refrefi
është rrobe. Madje këtë e argumenton dhe ajeti kur’aor:
“ãõÊøóßöÆöíäó Úóáóì ÑóÝúÑóÝò ÎõÖúÑò æóÚóÈúÞóÑöíøò
ÍöÓóÇäò
Aty rrinë të mbështetura në mbështetëse të
gjelbra e shtroja të bukura”. (Rrahman, 76)
Sidretu’l Muntehaja dhe
Lumenjtë. Sidretu’l Muntehaja është peme, ne piken me
te larte te qiellit. Shkaku se perse është quajtur me këtë emër është thënë ne
versione te ndryshme. Imam Neveviu thotë: “Është quajtur Sidretu’l munteha
ngase dituria e melaikeve përfundon atje, dhe askush, përveç Pejgamberit,
alejhi’s salatu ve’s
selam, nuk e ka kaluar atë”.
Disa te tjerë kane
thënë: “Për shkak se atje përfundojnë shpirtrat
e dëshmorëve”.
Disa te tjerë kane thënë:
“Aty mbaron, është caku i fundit, i diturisë se çdo Pejgamberi te dërguar apo
meleku te afërm”.
Sa i përket vendit te saj,
ajo është ne qiellin e shtate, siç ka thënë Kurtubiu, edhe pse në një hadith, te
cilin e transmeton Imam Muslimi, thuhet se ajo është ne qiellin e gjashte.
Megjithatë, shumica e dijetareve ndajnë mendimin se ajo gjendet ne qiellin e
shtate.
Njeri nga dijetaret, Ibni
Haxheri, duke bashkuar këto duke thënie, konkludon: Rrënjët e Sidret’ul
munteha-se janë ne qiellin e gjashte ndërsa degët e saj janë ne qiellin e
shtate.
Tek Imam Muslimi qëndron:
“Kur e mbuloi nga urdhri i Zotit çfarë e mbuloi (ne versionet tjera është
sqaruar se behet fjale për lloje ngjyrash), ndryshoi, saqë askush prej krijesave
te Allahut nuk mund ta përshkruaj bukurinë e saj”.
Ibni Dehijjeh ka thënë:
“Është zgjedhur Sidretu’l munteha ndaj tjerave për arsye se ajo veçohet me
tri gjera: Hije te shtrire, ushqim te mire dhe ere te këndshme. Këto janë
sikurse besimi, i cili përbehet nga fjala, vepra dhe nijeti. Hija i ngjan
veprës, ushqimi i ngjan nijetit ndërsa era e këndshme i ngjan fjalës. Ne te janë
katër lumenj”.
Tek Imam Muslimi është
rrëfyer se ata katër lumenj janë: Nili, Furati (Eufrati), Sejhani dhe Xhihani.
Ka gjasa qe këta lumenj rrjedhin nga kjo peme, sikurse janë gjasat qe kjo peme
te jete e mbjellur ne Xhennet, dhe kështu, del i vërtetë mendimi se ajo është
prej Xhenneti.
Dijetaret janë kompakt sa i
përket faktit se Sejhani dhe Xhejhani nuk janë këta lumenj, te cilët ne toke i
njohim me këta emra.
Sa i përket hadithit te
mësipërm nga Imam Muslimi, e vërteta është se këta katër lumenj te tokës
rrjedhin prej Xhennetit, por për Sejhanin dhe Xhejhanin nuk është vërtetuar qe
ata te kenë burim Sidretu’l Muntehane, kështu qe Nili dhe Eufrati shquhen me
këtë veçori, pra rrjedhjen nga Sidretu’l Muntehaja, ndaj atyre
dyve.
Ka thënë Neveviu: Hadithi
tregon se baza e Nilit dhe Eufratit
është prej Xhennetit dhe se ata rrjedhin nga rrënjët e Sidretu’l Muntehase,
pastaj rrjedhin atje ku te doje Allahu, derisa te zbresin ne
toke...”.
Thënë me qarte, këta dy
lumenj e kane bazën ne Xhennet. Ata se pari dalin nga baza e tyre, pastaj
rrjedhin derisa te vendosen ne toke, e pastaj burojnë apo gufojnë nga
toka.
Tek Buhariu qëndron: “U
ngrita gjer tek Sidretu’l Muntehaja ne qiellin e shtate...prej trungut te saj
burojnë dy lumenj te dukshëm dhe dy te padukshëm. Thashë: O Xhibril! Çka është
kjo? Tha: Sa iu përket dy lumenjve te padukshëm, ata janë ne Xhennet, ndërsa dy
lumenjtë e dukshëm janë Nili dhe Eufrati”.
Sa iu përket dy lumenjve te
fshehtë, padukshëm, ka mundësi, qe ata te jene Kevtheri dhe Rahmeti. Ne hadithin
e Ebu Seidit qëndron: “Kur ja ne te një burim qe rridhte dhe i cili quhej
Selsebil. Prej tij degëzoheshin dy lumenj: njeri ishte Kevtheri ndërsa tjetri
Rahmeti”.
Mukatili ka thënë se dy
lumenjtë e padukshëm janë Kevtheri dhe Selsebili.
Porosite. Israja dhe Miraxhi ne vete bartin shume porosi, te
cilat përherë janë te freskëta, përherë janë aktuale dhe përherë janë ne shërbim
te vetëdijesimit te myslimanit, pastrimit te ndërgjegjes se tij, dhe forcimit te
besimit te tij.
Megjithatë, nder porosite, qe edhe tani
janë shume aktuale, janë:
a)
Namazi, i cili ne shifër ka mbetur 5 ndërsa ne vlere 50.
Besimtaret duhet ta kuptojnë këtë porosi dhe njëherit te kujdesen për te. Atë
nate, pejgamberit, Alejhi’s salatu ve’s selam, ne shenje nderimi iu obliguan këto pese
namaze, te cilat janë miraxh i shpirtit te muslimait. Për rendësinë e namazit
dëshmojnë faktet kur’anore si dhe ato te traditës profetike. Allahu ka thënë:
“æóÃóÞöãö ÇáÕøóáÇÉó Åöäøó ÇáÕøóáÇÉó Êóäúåóì Úóäö
ÇáúÝóÍúÔóÇÁö æóÇáúãõäúßóÑö
fal namazin, vërtet namazi largon nga të
shëmtuarat dhe të irituarat”. (Ankebut, 45) Pejgamberi, alejhi’s salatu ve’s
selam, namazin e kishte shëmbëllyer me një lum , cili kalon pranë shtëpisë se
ndokujt prej nesh, dhe nëse njeriu do te pastrohej ne te pese here ne dite, nuk
do t’i mbetej asnjë njolle ndyrësire. Pra edhe namazi kështu, nuk ia le njeriut
asnjë mëkat ne shpirt.
b)
Durimi. Pejgamberi, alejhi’s salatu ve’s selam, duroi
shume; i vdiq gruaja, e cila i besoi se pari dhe i dha përkrahje shpirtërore te
madhe. Pastaj i vdiq xhaxhai, i cili edhe pse nuk i besoi, e mbrojti. U
persekutua ne Taif, por prapëseprapë, duroi dhe nuk lëshoi pe ne fenë e Allahut.
Dhe mu për këtë, Allahu caktoi qe shpërblimi për durim te jete i pakufishëm, e
tha:
“ÅöäøóãóÇ íõæóÝøóì ÇáÕøóÇÈöÑõæäó ÃóÌúÑóåõãú
ÈöÛóíúÑö ÍöÓóÇÈò
ndërsa të durueshmive u jepet shpërblimi i
tyre pa masë!”. (Zumer,
10)
c)
Besimtari dhe mynafiku. Kur Muhammedi, Alejhi’s salatu ve’s
selam, lajmëroi këtë ngjarje disa qe kishin zemra te luhatshme ne Islam, e
lëshuan këtë fe, ndërsa pabesimtaret, e morën si mjet për t’iu kundërvënë
Pejgamberit, Alejhi’s salatu ve’s selam, kështu qe shkuan tek Ebu Bekri dhe i
thane: Vërtet shoku yt po pretendon se mbrëmë ka shkuar ne Sham dhe është
kthyer, dhe ja tani është gdhire ne mesin tone. A këtë e ka thene ai- pyeti Ebu
Bekri? Thane: Po. Tha: Nëse ai e ka thënë këtë, atëherë e ka thënë te vërtetën.
Unë i kam besuar edhe ne atë qe është me e çuditshme se kjo. I kam besuar ne
lajmin e qiellit, qe i vie mëngjes e mbrëmje”.
d)
Forca ne kumtimin e fesë. Pejgamberi, Alejhi’s
salatu ve’s selam, posa u kthye e informoi Ummi Hanen për këtë dhe i tha se do
te dal e t’ua kumtoj njerëzve këtë. Ajo i tha se ka frike për te ngase ata do ta
përgënjeshtrojnë. Por, ai, nuk u dobësua aspak. Ne rruge për tek vendi ku
mblidhej paria kureshtie, u takua me njërin prej tyre dhe ia rrëfeu ngjarjen. Ky
njeri mendonte se meqë Muhammedi, Alejhi’s salatu ve’s selam, e pa vetëm e
shfrytëzoi rastin ta bënte për vete, kështu qe i tha: Nëse shkoj dhe i thërras
te tjerët a ua thua këtë? Tha: Po. Shkoi dhe ua tha edhe atyre. Ata i bën disa
pyetje kinse per ta vërtetuar ne ishte apo jo i vërtet. Kërkuan përshkrimin e
Kusit, ndërsa Allahu i madhëruar ia solli atë mbi shtëpinë e Akilit dhe ai ua
përshkroi ne detaje. I informoi po ashtu për karvanin se do t’iu vinte kam
mbrëmja dhe ashtu ndodhi. Madje, Pejgamberi, Alejhi’s salatu ve’s selam, ua
kishte treguar disa detaje te karvanit, dhe kur u kthyen ata, te njëjta gjera i
pohuan edhe vete.
Festimi i kësaj nate. Një gjë duhet patur ne mend: Islami është
fe, e cila lufton formalitet, është fe, e cila me tere qenien mundohet ta shuaje
zjarrin e se ftes, është fe, e cila me tere potencialin prej një feje te pranuar
qiellore, mundohet ta bind njeriun se nuk ka nevoje për formalitet te tij, por
për sinqeritetin dhe vullnetin e tij.
Thënë me ndryshe, unë nuk jam i mendimit
se kjo feste duhet festuar me “hallve dhe tomëlariz”, jo, ngase njeriu, i cili e
këtë nate nuk fal namazin, nuk ka nevoje fare te ziej hallave apo te gatuaj
ëmbëlsira. Madje, siç pame me larte, porosia me e madhe e kësaj ngjarjeje është
namazi, dhe nëse lihet kryesorja, atëherë edhe gjera qe ndoshta janë te dorës e
dhjete, nuk duhet përfillur fare.
Unë po ashtu nuk mendoj se kjo nate duhet
veguar me agjërim, përveç nëse bie ne ditët e hënë dhe te enjte, kur është
sunnet agjërimi i tyre. Dhe këtë, jo pse është kjo nate, por për arsye se është
sunnet te agjërohen këto dite.
Shejh Bin Bazi, Allahu e mëshiroftë, kur
ishte pyetur për atë se si njerëzit e veçojnë muajin Rexheb me disa adhurime,
kishte thënë:
"Veçimi i muajit te Ramazanit me Natën
e Regaibit apo festimin e Natës se Israse dhe Miraxhit, është risi ne fe, e cila
nuk lejohet...Kemi shkruar shume here se namazi i Regaibit është bidat (risi),
qe zakonisht behet ne natën e xhumasë te javës se pare te muajit Rexheb.
Po kështu edhe festimi i Natës se Israse
dhe Miraxhit, qe sipas tyre është ne natën e 27-te, është risi, qe nuk ka baze
ne fe, ngase kjo nate nuk dihet saktësisht se kur ka ndodhur, madje edhe po te
dihej nuk do te duhej festuar, sepse Pejgamberi, alejhi's salatu ve's selam, dhe
shokët e tij, ne mesin e tyre edhe katër halifet e pare, nuk festuan këtë
nate([3])". ([4])
21 gusht 2006, e
hënë
Vushtrri, Kosovë